Francja/ Saint Michael

Francja

Świat pełen najrozmaitszej świętości, cały jest nią wypełniony, od brzegu do brzegu, można ją spotkać w każdym miejscu  na równi z przekleństwem i w każdym czasie przekonać się, że bogowie zawsze ci sami, mają się dobrze i coraz lepiej,  jedyne co się nie zmienia to ludzka potrzeba ciągłej odmiany. Dlatego jedne święte miejsca, dawne sanktuaria są dziś jedynie ruinami i obiektami wyłącznie muzealnymi, a do innych starych świątyń wprowadził się nasz Bóg Chrystus ze świtą aniołów, archaniołów i świętych i Bogini Maryja w nieco odświeżonej garderobie i pod zmienionym imieniem. I tak jak niegdyś,  tak i w przyszłości nadejdzie kres i dla naszych świętości, a kto, albo co je zastąpi ? Okaże się w przyszłości, jeśli dożyjemy.

Saint Michel

Dawno, dawno temu zanim wzgórze stało się miejscem poświęconym kultowi Archanioła Michała, było przedtem siedzibą plemion celtyckich i ich boga słońca, Belena. W tamtych bardzo odległych czasach  wzgórze otaczał ze wszech stron bujny las Scissy, zapewne miejsce ich kultu, bowiem Celtowie z wielką czcią traktowali drzewa, a lasy traktowali jako szczególnie święte miejsca, święte magiczne gaje, coś jak my dziś nasze kościoły.

Potem być może za samą tylko przyczyną praw przyrody, czy i losu przeznaczenia, jaki miał spotkać dawną religię, wody morskie stopniowo podnosiły się, ażeby podczas jednej z równonocy w 709 roku, ostatecznie zalać las do samego końca.

Przedtem wzgórze znajdowało się aż 48 km od zatoki morskiej. Od czasu zalania wzgórze tkwiące w centrum lasu, stało się wyspą  ze wszech stron otoczoną wodami zatoki słynącej ze zjawiska tak zwanych ruchomych piasków,  które pięknie w swych książkach opisywał Victora Hugo. Podczas odpływu, morze cofa się aż 14 metrów różnicy poziomów i wyspa wynurza z otaczającej ją wody i staje wzgórzem otoczonym piaszczystym dnem morskim z ruchomymi piaskami.

Przypływ następuję gwałtownie i można je przyrównać do galopujących koni. Biada więc temu który zapomni się na piaskach i biada temu które one mogą pochłonąć za nim jeszcze morze wedrze się na swoje włości. Mnie się udało wyjąć cało z przechadzki  zatoką odsłoniętą z morskich toni.

Przed laty za panowania Rzymian wzgórze nosiło nazwę Mont Tombe co znaczy po prostu Wzgórze Mogiła.

I jak wskazuje na to jego dawna nazwa służyło pierwotnie za miejsce pochówków, ponoć na wzgórzu został pochowany sam Juliusz Cezar w swej złotej trumnie i w złotych butach.

Tyle w wielkim skrócie o rysie historycznym, bogowie, jak wspomniałam zmieniają się co jakiś czas i tak na miejsce solarnego bóstwa Celtów, boga  Belena, pojawił się chrześcijański przedstawiciel słonecznego Chrystusa, Archanioł Michał pokonujący ciemną smoczą bestię ( być może celtycką) i do dziś trzyma ją pod kontrolą swojego miecza, nakierowanego w sam środek łba bestii.

Wszystkie święte miejsca na ziemi mają swój przenajświętszy klimat, to znaczy w jednych daje się wyczuć nastrój niezwykłości, a w innych jest jak na jarmarku, ruchliwej ulicy, o modleniu, czy skupieniu się można w zupełności zapomnieć. Krąży się zawiłymi średniowiecznymi uliczkami, obijając o masę ludzkich łokci i pleców, zza każdego rogu ulicy ktoś chce sprzedać nam jakieś cudowne przedmioty na to i tamto, w zależności od tego czego potrzebujesz, jest wszystko i na wszystko, i wszędzie idealnie takie samo w nieco odmienionej formie.

Dla przykładu – na świętym Wzgórzu Saint Michael spotkałam się w sklepie z “moim”  plastikowym  “Archaniołem Michałem”  takim samym jakiego kupiłam sobie kiedyś w Poznańskim kościele. Obok Archanioła na wystawie dostrzegłam piękne metalowe znaki runiczne i to pełen komplet w bardzo dobrej cenie ; nie odmówiłam sobie tej radości – kupiłam bez zastanowienia.

Bądź co bądź Wzgórze Saint Michael za nim stało się wzgórzem św. Michała Archanioła, przedtem należało do Celtów, Druidów i spacerując po średniowiecznym miasteczku pod górę krętymi zatłoczonymi do maksimum uliczkami, spotkać można było pełno drobiazgów “z zamierzchłej epoki” ubranych w stare dobre znaki dawnych czasów; spirale, runy i dawne boginie, wróżki , elfy i boginie. Dawni bogowie mają się tam zupełnie dobrze, żyją tuż obok Matki Bożej i Chrystusa,  można więc wyjechać stamtąd z dowolnym amuletem. runami, krzyżem, celtycką spiralą, figurką Joanny Dark, albo Archanioła Michała, lub leśnej driady, albo z najprawdziwszym pierścieniem “władzy” z powieści Tolkiena.

W Paryżu wiadomo jak to w gigantycznej metropolii z “najpiękniejszą” konstrukcją stalową jaką widziałam, romantyczną i tłoczną, spotkałam się z różnymi ludźmi z różnych “światów”,  którzy jak ja świątynie w Angkor Wat,  podziwiali szarą konstrukcję, symbol nowoczesności zachodniej cywilizacji,  wieżę ze stali.

Pogoda zmieniała się tam tak szybko jak ludzki sposób na wiarę i religie w Oku Wszystkowidzącej  Wieczności, bardzo szybko i skrajnie, od dziwnie nadpływającej mgły, podczas odpływu morza, do połyskującego nas wieżyczkami świątynnymi słońca tuż, przed przypływem morza.